بخوان بنام قلم و آنچه از آن نگاشته می شود ،بخوان به نام رنج  به نام  دانایی ،بخوان به نام رنج دانایی ...

آری دانایی رنج آدمی است ورنج آدمی از دانایی است اما سوگند به قلم و آنچه می نگارد هیچ رنجی شیرین تر از آن نیست که اگر جز این بود آدم صفی اله دست رنج به درخت دانایی دراز نمی کرد و سقوط به زمین را به بهای خروج از مزرع سبز فلک نمی خرید...

امروز ما وارثان آدمیم وارثان آن رنج ملکوتی... 

 از ابتدای تاریخ تا امروز اهالی بی ادعای قبیله ی قلم ساکنان وادی فریاد و سرود وکلمه اند ...

کلمه ...آنگونه که در الواح محفوظ مقدس ترین خوانده شد... که از اذل کلمه بود و دیگر هیچ نبود ...

هرسال در هفدهمین روز امرداد ماه  دو روز پس از قلب الاسد که خورشید این فروزه ی حیات بخش و روزآفرین در اوج اقتدار تجلی می کند (طرفه این است که امرداد برگرفته از ایزدی به همین نام به معنای جاودانگی وبی مرگی است) گردهم می آییم تا گرامی داشت خبرنگار را پاس داریم این روز بهانه ای است تا تنها اگر بتوانیم دمی در سایه ی رشحات قلم وضیافت عکس و نور بیاساییم وبه یاد بیاوریم که ما تنها قوم ذی حیات در ربع مسکونیم که جان می دهیم ورنج می خریم..

رنج تو بر جان ما بادا مبادا بر تنت

تا بود آن رنج همچون عقل جان آرای ما                   (مولوی)